
Read nobel
Lyrics
সেউজীয়া পাহাৰ আৰু ধাননিৰে ভৰা এখন সৰু গাঁওত আছিল এজনী শান্ত স্বভাৱৰ ছোৱালী — মেঘালী। তাইৰ হাঁহিটো আছিল বৰ মৰমলগা। গাঁওখনৰ সকলো মানুহেই তাইক ভাল পাইছিল। মেঘালীৰ দেউতাক এজন সাধাৰণ কৃষক আছিল। ঘৰত অবস্থা বৰ বেছি নাছিল, কিন্তু মৰমৰ অভাৱো নাছিল।
সেই গাঁওতেই আছিল এজন ল’ৰা — অৰ্ণৱ। সৰুৰে পৰা দুয়ো একেলগে ডাঙৰ হৈছিল। একেলগে স্কুললৈ গৈছিল, একেলগে বিহু চাইছিল, বৰখোনৰ দিনত একে ছাতিৰ তলত খোজ কাঢ়িছিল। ধীৰে ধীৰে সিহঁতৰ বন্ধুত্ব গভীৰ ভালপোৱাত পৰিণত হ’ল।
অৰ্ণৱে প্ৰায়ে মেঘালীক কৈছিল,
“মই জীৱনত যিয়েই নহওঁ, তোকে কেতিয়াও এৰি নাযাওঁ।”
মেঘালীয়ে হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিয়ে,
“মইও তোমাৰ বাহিৰে আন কাৰোবাক ভাবিবও নোৱাৰোঁ।”
দুয়োৰে সপোন আছিল — এদিন এখন সৰু ঘৰ হ’ব, ঘৰখনৰ আগত ফুলৰ বাৰী থাকিব, সন্ধিয়া দুয়ো একেলগে বহি চাহ খাব। সেই
More by Rajib Biswakarma
Make your own song with SoundLab AI · Turn your own lyrics into a song
