dimi

Lyrics

Mijn Fliendje 
Weet je nog? 
Negen jaar geleden. 
Jij, met je handen vol dozen. 
Ik, met een hart dat nog niet wist 
dat jij er ooit ging wonen. 
"Vrienden," zei je. Beste vrienden. 
En ik geloofde het. 
Tot ‘vrienden’ mijn huid begon te kennen 
beter dan ik mezelf kende. 
Tot elke dag na die verhuisdag 
een stukje van mij naar u toe kroop, 
zonder dat ik het doorhad.
Alleen ik mag Dimitrie zeggen. 
Met mijn mond tegen uw hals, 
als de lakens nog warm zijn van ons 
en de wereld te ver weg is. 
Maar meestal noem ik u fliendje. 
Mijn lief. 
Want zo klopt ge in mij: 
dichtbij, naakt, van mij.
We verstaan elkaar in stiltes. 
In hoe uw vingers traag uw kaarten schudden. 
In hoe mijn voet, bloot, 
onder tafel de uwe vindt. 
Huid tegen huid. 
Even duwen. Even blijven. 
Voelen hoe uw adem overslaat, 
terwijl niemand het ziet. 
Ons geheime spel. 
Ons vuur dat smeult onder hout en gelach.
En ik? 
Ik drink mijn eerste halve liter blik bier advundum leeg. 
Niet voor de smaak. 
Voor de moed om dichter te schuiven, 
om met mijn knie de uwe te raken 
en te fluisteren: 
“Ik vind u cute.” 
Drie woorden. 
En sindsdien smelt ik. 
Smelt ik als ge kijkt 
alsof ge me al uit mijn kleren kunt lezen. 
Smelt ik bij elke foto. 
Elke slaperige selfie in uw bed, 
laken half weg, haar in de war. 
Maar het allerzotste? 
Zijn zachte vinger 
die traag over mijn lichaam streelt. 
Geen haast. Geen doel. 
Gewoon uw vingertop die lijnen tekent 
op mijn huid 
en ik word helemaal zot van binnen. 
Mijn adem breekt. 
Mijn denken stopt. 
Er is alleen nog uw aanraking 
en ik, die van u ben.
We kunnen uren praten, 
vingers die kriskras over littekens glijden. 
Over dromen, terwijl uw duim cirkels maakt 
in de palm van mijn hand 
tot ik alleen nog “ja” kan denken. 
En we kunnen zwijgen. 
Mijn hoofd in uw hals, 
uw adem die mijn sleutelbeen kust. 
Uw hartslag tegen mijn wang, 
traag, zeker, thuis.
We kunnen elkaar uitdagen, opwinden, 
met minder dan een aanraking. 
Eén blik van u onder die tafel, 
uw voet die net iets hoger schuift, 
uw vinger die weer die weg vindt op mijn huid
en heel mijn lichaam weet: 
dit is wij. Dit is willen. Dit is alles.
En toch… 
moeten we nu nog geduld hebben. 
Ik weet het. 
Gij kunt nog niet zeggen dat ge voor mij gaat. 
Niet tegen haar. 
Niet zolang uw kleintje nog niet veilig terug bij u is. 
Want als ze weet dat gij met mij verder wilt, 
dan pakt ze u misschien af wat u het dierbaarste is. 
En dat risico, fliendje, 
dat nemen wij niet. 
Uw kind eerst. Altijd. 
Dus wachten we. 
Ademen we. 
Houden we ons vast in het donker 
en fluisteren we onze toekomst 
als de rest van de wereld slaapt. 
Want wat van ons is, 
dat blijft van ons. 
Ook als het nu nog stil moet zijn.
Ik kan me geen nacht meer voorstellen 
zonder uw “slaapwel” in mijn oor, 
warm en hees. 
Geen ochtend zonder uw lijf dat het mijne zoekt 
nog voor ge wakker zijt. 
Geen leven zonder uw geur in mijn kussen. 
Want met u zie ik het. 
Echt. 
Uw hand die trilt in de mijne. 
Wit. Goud. 
Uw ogen die me vasthouden 
als ik “ja” adem, niet zeg. 
Aan het altaar met u. 
In bed met u. 
In het leven met u. 
U nog steeds plagen onder de tafel 
als we oud zijn, grijs zijn, 
en mijn voet nog altijd de uwe zoekt.
Want mijn fliendje, mijn lief, 
gij zijt niet alleen mijn beste vriend van 9 jaar. 
Gij zijt mijn honger en mijn stillen. 
Mijn rust en mijn trillen. 
De vader die vecht voor zijn kind, 
en de man die mijn hart bewaakt. 
Mijn altijd.
En als ge dit ooit hoort, 
met mijn stem schor van u, 
weet dan dit: 
Ik ben hopeloos, reddeloos, eindeloos van u. 
Met huid en ziel. 
Met elke vezel die opspringt 
als uw vinger mij vindt. 
Ik kies u. 
Voor elke kaart die we nog tegen elkaar leggen, 
elke foto waar ik nog bloot voor smelt, 
elke nacht waarin ik uw naam mag proeven. 
Voor altijd u. 
Alleen u. 
Mijn fliendje. Mijn lief. Mijn man.
Dus tot die dag komt, mijn lief: 
Hou vol. 
Hou u vast aan ons. 
Want wat ge nu beschermt, 
is dezelfde liefde die straks 
voor altijd van ons gaat zijn. 
Ik wacht op u. 
Ik kies u. 
Elke verdomde dag opnieuw