Ang Utang ng Kabutihan

Lyrics

"Ang Utang ng Kabutihan"
By: Grace Parajes

Noong ika'y walang kasama, ako'y naroon,
Tahimik na umalalay sa bawat pagkakataon.
Walang hinihinging kapalit sa aking pagtulong,
Ang nais ko lamang, kabutihan ay maipagpatuloy.

Ngunit ang pangakong binitiwan,
Unti-unting nalimutan.
Ang "ipapasa ko ang kabutihan,"
Nauwi lamang sa kasinungalingan.

Kapag ang pangakong magbayad ng kabutihan ay nasira,
'Wag kang magtaka kung ang kabutihang kusa kong ibinigay noon,
Ay maging utang na kailangang bayaran.
Dahil ang tunay na pasasalamat,
Hindi nasusukat sa tagumpay,
Kundi sa mga kilos na nagpapatunay,
Na marunong kang lumingon sa pinanggalingan.

Hindi kayang burahin ng tagumpay ang nakaraan,
May mga kamay na siyang naging daan.
Ang taong marunong tumanaw ng utang na loob,
Hindi kailanman malilimot.

Hindi sapat ang salitang "salamat,"
Kung ang puso'y wala namang tapat.
Ang kabutihan ay hindi negosyo,
Ngunit may halaga kapag ito'y binale-wala.

Kapag ang pangako'y hindi tinupad,
May pusong unti-unting napapagod.
Ang pasasalamat ay hindi medalya,
Hindi rin papuri ng madla.
Ito'y makikita sa bawat gawa,
Sa bawat pangakong hindi binabali.
Sapagkat ang tunay na dakila,
Ay marunong magsukli ng kabutihan.

Ang utang ng kabutihan ay hindi laging hinihingi... ngunit ang taong may pusong marunong tumanaw ng utang na loob, kusa itong binabayaran.